وقتی که پاییز می شه ما آدما خوشمون میاد که پا روی برگ ها بذاریم و صدای خش خش اونا رو بشنویم و لذت ببریم...

برگ یه روزی تموم زندگی درخت بود!همه عشق و امیدش!درخت همه ی شیره ی جونش و به برگ می داد تا سبز بمونه و ازش جدا نشه! آب و باد و خاک و همه و همه به درخت کمک می کردند و برگ زندگی شاهانه ای داشت...

همه چیز قشنگ بود تا اینکه پاییز رسید.درخت از برگ خسته شد و دیگه براش زیبا و مهم نبود! برگ پیر شده بود و درخت دیگه نمی تونست سنگینیش و تحمل کنه!این شد که دیگه شیره ی جونش اون قدرت همیشگی رو نداشت!چون دیگه با عشق به برگ داده نمی شد!برگ اینو فهمید...دلگیر شد و افسرده...اما کاری از دستش بر نمی اومد!سعی کرد بارش و از رو دوش درخت برداره!...

کم کم دیگه درخت برگ و ندید!برگ پژمرد!افسرد!خشکید و افتاد!...

ما آدما افتادن برگ رو نشونه ی زیبایی گرفتیم و اسمش و گذاشتیم"جشن برگ ریزان"...!

زمین پر از برگ هایی بود که از اوج به زمین افتاده بودند!درخت ازشون بریده بود!باد هم بی تفاوت اونا رو به هر طرف می انداخت!بارون اونا رو خیس میکرد!آفتاب تنشونو می سوزوند!دیگه هیچ کس اونا رو دوست نداشت...!برگ از اوج به دره افتاده بود و همه راضی بودند!...

ما آدما هم از اینکه پا رو برگ ها میذاریم و صدای شکستنشونو می شنویم راضی هستیم و لذت می بریم!!!....

اما می دونی برگ چی کار میکنه؟؟؟

برگ هنوز عاشق درخته و نمی تونه محبت های اونو و زحمت های خورشید و باد وبارون رو فراموش کنه!

برگ نمی تونه از درخت دل بکنه!!!...

اما دیگه زمستون داره تموم میشه و وقت جوونه زدن درخته!وقت اومدن معشوقه های تازه ی درخت!!!

اینه که برگ می پوسه و می پوسه و می پوسه و میشه قوت خاک!میشه کود!میشه غذای درخت!

میشه شیره ای که تو وجود درخته و حالا باید بره تو رگ های معشوقه ی جوون و جدیدش!!!....

برگ می پوسه و خودش رو به پای درخت فدا می کنه تا درخت راضی شه و زندگی خوبی با معشوقه های جدیدش داشته باشه!!!. . .

                      ای تو که وقت پاییز از کوچه های خلوت پر از برگ میگذری،اینو بدون:

                            درخت از برگ خسته شده،پاییز بهونه ست. . .

می پوسی...مرداب می شوی...می آلایی...

جاری شو!دشت های هموار را طی کن!دره ها را سرازیر شو!

سر خود را به سنگ ها بزن،بشکن،مایست،پیش برو،شلاق بخور،هوا بخور!

رودی شو ! تو را اینجا نگاه نمی دارم.

تشنگی سال هایم را همچنان در این کویر نگاه می دارم...

از تو نمی آشامم تا کم نشوی!ضعیف نشوی...

حوضچه ای،مردابی،آب راکدی نگردی...

سر به این صحرا بگذار!از خلوت این دشت مهراس!

آبادی ها و روییدن ها در انتظار توست...

و من همچنان تشنه اینجا می مانم...

                                                                                                      «دکتر شریعتی»

در شبی،غریب چشمانت بر تاریکی دلم تابید و بی 

کسی هایم آتش گرفت...شقایق نگاهت بر پیکره ی 

خسته ام رویید و من با دیدن چشمانت تازه شدم.

وجود نازنینت،هدیه ای بس شیرین است برای من و 

اینک در جشن میلادت ،هدیه ام قلبی است که تا 

همیشه برایت می تپد...

سارا جونم:

۱۵ مرداد،روز شکفتنت مبارک

از طرف دختر خاله ی عزیز تر از

جونت  " شادی "

مرام آدمای این زمونه است

غصه نخور که عاشقی یه قصه است

هر کی که عاشقه میگن دیوونست

                 ...

الهی اون که تو رو داغونت کرد

مثل خودش یکی اسیرش کنه

تا میتونه بهش خیانت کنه

تا اونو از زندگی سیرش کنه

                   ...

اکه فکر میکنی بی کس و کارم

دلت خوش که هیچ کس رو ندارم

میگی بذار بمیره اون که تنهاست

اگه تنهام ولی خدا رو دارم

                  ...

خون به دلم کرده همون که عمری

خون دل عشقش رو من میخوردم

هفت خط روزگار در اومد اون که

عمری برای ساده گی اش میمردم

                 ...

نفرین من همیشه سر راته

تا روزی که عذابت رو ببینم

اون روزه که دلم آروم میگیره

وقتی دل خرابت رو ببینم

یه سلام آتیشی آتیشی آتیشی مثل آتیش بازی چهارشنبه سوری...

یه سلام قشنگ به قشنگی آبشار...

یه سلام رنگارنگ به رنگارنگی منور...

یه سلام بلندو پر سر و صدا مثل صدای سیگارت و ترقه و دینامیت و نارنجک و اکلیل سرنج و از این جور چیزا...

یه سلام ۷ تایی به نیت ۷ ترقه...

یه سلام خارجی به نیت TNT...

یه سلام رمانتیک به رمانتیکی پرواز پروانه و زنبور...

و بالاخره یه سلام باحال و پر هیجان مثل شب چهارشنبه ی آخر سال...

من و این(دختر خاله ی گرامی و عزیزتر از جانم) با یه آپ کوچولو اومدیم.

اومدیم که بگیم بابا ایول به این بچه های ایرونی!

خیلییی باحال و با شوق و ذوقین!

یه یه ماهی میشه که چهارشنبه سوری و شروع کردین دیگه...؟!

                    همین اشتیاقتون مارو کشته!!!

یه یه ماهیه که هرروز شیشه میشه هارو میارین پایین و خونه ها و کوچه خیابونا رو گذاشتین رو ویبره...

                خداییش ما خراب همین افراط کاریاتونیم!!!

فقط کافیه پامونو بذاریم بیرون خونه...حداقل هر ۵ قدم یه بار ۲ متر می پریم هوا و موهامون از صدقه سر این ترقه هایی که بغل گوشمون می ترکه فشن(fashion) میشه.برق ۳ فاز از کلمون می پره و استیل مستیلمون می ریزه به هم ...دنبالشم صدای قهقهه ی شما بچه ایرونی هاست که بلند میشه!!!

      وجدانا ما تو کف همین تفریح و سرگرمی و مردم آزاریتون موندیم!!!

یه یه ماهیه که کارو بار بیمارستان ها و درمونگاه هاو آتش نشانی ها رو یه رونقی دادین و دارن صفا میکننن!

     همین که به فکر رزق و روزی دیگرونین مارو تو حیرت نشونده!!!

...وخلاصه اینکه قربون هرچی بچه ایروونی باحال و با صفاست...

حالا بی خیال این حرفا...انگیزتون از این کارا چیه؟خیلی فاز میده؟

                         هرکی بچه باحاله نظر بده!!!

وز هر چه به غیر عشق پیراستمت

یک عمر اگر سوختم و کاستمت

امروز چنان شدی که می خواستمت!!

ای عشق غم تو سوخت بسیار مرا

آویخت مسیح وار بر دار مرا

چندان که دلت خواست بیازار مرا

مگذار مرا ز دست،مگذار مرا!!

ای عشق شکسته ایم ،مشکن مارا

اینگونه به خاک ره میفکن مارا

ما در تو به چشم دوستی میبینیم

ای دوست مبین به چشم دشمن مارا!!                                  

                                              همشون از استاد "فریدون مشیری" بودن.  

امروز من و اون(دختر خالمو میگم)وقتی داشتیم از مدرسه بر میگشتیم توی راه به چند مورد از انواع ابراز علاقه های دخترا و پسرا به همدیگه برخورد کردیم و پیش خودمون فکر کردیم که: "آیا این عشق و علاقه واقعآ راست راستکیه یا نه؟" یا اصلآ "تو دوره و زمونه ی ما عشق و عاشقی و معشوق و عاشق وجود داره یا نه؟؟"

خلاصه بعد از کلی گفتگو و بحث و جدل که آخرشم به هیچ نتیجه ای نرسیدیم!!تصمیم گرفتیم که با نوشتن مطالب و شعرهایی در این وادی از شما دوستان عزیز کمک بگیریم.

                                                                                                                  "اوشو"

نیاز به عشق و پذیرش آن از نیاز به نان و پذیرش نان بیشتر است.

                                                                                                                   "مادر ترزا"

پذیرش کامل فرد همان عشق بی قید و شرط است.

                                                                                                                   "اندرو متیوس"

به یکدیگر عشق بورزید اما عشق را دست و پا گیر همدیگر نکنید.

بگذارید عشق دریای متلاطم میان ساحل های وجودتان و روحتان باشد.

پیاله ی یکدیگر را پر کنید اما از یک پیاله ننوشید.

نان خود را به یکدیگر ببخشید اما از یک قرص نان نخورید.

با هم بخوانید و برقصید و خرم باشید اما بگذارید که هر کدامتان تنها باشد.

                                                                                                              "جبران خلیل جبران"

برای اینکه بلد باشید به دیگران عشق بورزید ، باید ابتدا به خودتان عشق بورزید .زیرا کسی که با خودش کنار نیامده است،هرگز نمیتواند با جهان خارج کنار بیاید.

                                                                                                              "اوشو"

گر بر آب روی خسی باشی و گر بپری مگسی باشی، دل به دست آر تا کسی باشی.

                                                                                                           "خواجه عبدالله انصاری"

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد برگ خشکیده ی ایمان را در پنجه ی باد،رقص شیطانی خواهش را در آتش سبز،نور پنهانی بخشش را درچشمه ی مهر،اهتزاز ابدیت را می بینم.

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست،اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست.

کاش می گفتی چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست...

                                                                                                 " فریدون مشیری "

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیدم ولی

هیچ عاشق سخن تلخ به معشوق نگفت.           

 دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریک اند

چراغ های رابطه تاریک اند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

                                             "فروغ فرخزاد"

دختره همیشه میگفت اگه من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون میموندم.

یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشماشو بده.

وقتی که دختر بینا شد دید که دوست پسرش کوره.بهش گفت من دیگه تو رو نمی خوام.برو.

پسر با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد و گفت: مراقب چشمای من باش...

می زدم بوسه به عکس تو،میان گل و شمع،با غمت جشن گرفتم شب میلاد تو را.

شادی جونم لمس بودنت مبارک.

                                                                                       "  از طرف سارا جونت  "

یک شب خوب تو آسمون ،یک  ستاره چشمک زنون خندید و گفت:کنارتم تا آخرش تا پای جون

ستاره قشنگی بود، آروم و ناز و مهربون

ستاره شد عشق من و منم شدم عشق اون

اما زیاد طول نکشید ، عشق من و ستاره جون

ماهه اومد ستاره رو دزدید و برد نا مهربون

ستاره رفت با رفتنش منم شدم بی همزبون

حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون...

چه می نالم نه درمان دارد این درد                                                چه می پویم نه پایان دارد این راه

در این صحرای هول انگیز و تاریک                                                  به دنبال چه می گردم شب و روز؟

چه می خواهم در این دریای ظلمت؟                                             از این امواج سرد عافیت سوز؟

به دستم:شمع خاموش جوانی!                                                   به پایم: داغ های ناتوانی!

به جانم:آتش بی همزبانی!                                                         به دوشم:بار رنج زندگانی!

نه از کوی محبت رد پایی                                                             نه از شهر وفا نور صفایی

نه راه دوستی را رهنمایی                                                           نه آهنگ صدای آشنایی

چه می پویم؟ره بی انتهایی                                                        چه می جویم؟بهشت آرزو را!

چه می نالم؟زدرد بی دوایی                                                       چه می گویم؟حدیث عشق او را!

                                                                                                               "فریدون مشیری"

بوسه دادی چو لبت برخاست از لب من                                     توبه کردم که دگر توبه بیجا نکنم.

من هم نوشتم:"باید صبر کند".

برای بار دوم که از آنجا می گذشتم دیدم زیر نوشته ی من کسی نوشته است"اگر صبر نداشته باشد چه کند؟"

من هم با بی حوصلگی نوشتم:"بهتر است بمیرد."

برای بار سوم که از آنجا عبور می کردم انتظار داشتم زیر نوشته ام نوشته ای باشد اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم!!!...

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام!

این گل سرخ من است!

دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلقِ،

که بری خانه ی دشمن!

                                 که فشانی بر دوست!

   راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست!

در دل مردم عالم ، به خدا

نور خواهد پاشید،

روح خواهد بخشید،

تو هم ای خوب من!این نکته به تکرار بگو!

این دلاویز ترین شعر جهان را،

همه وقت،

نه به یک بار و به ده بار ،که صد بار بگو!

"دوستم داری" ؟ را از من بسیار بپرس!

"دوستت دارم" را با من بسیار بگو!

صحنه پیوسته به جاست ..................                          خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد....... .

                                                                                                                    "سهراب"

زندگی قصه ی مرد یخ فروشی است که ازش پرسیدند"فروختی؟".گفت "نخریدن تمام شد".

زندگی مثل یک بستنی است . قبل از این که آب بشه ازش لذت ببر!!!.

زندگی دفتری از خاطره هاست...

خاطراتی شیرین ،خاطراتی مغشوش ،به چنین ره گذری آمده ایم ، گذری دنیا نام ، که ز نامش پیداست مایه ی پستی هاست.

زندگی یک آرزوی دور نیست                                               زندگی یک جستو جوی کور نیست

زیستن در پیله ی پروانه چیست؟                                        زندگی کن زندگی افسانه نیست

پیله ی پروانه از دنیا جداست                                              زندگی یک مقصد بی انتهاست

هیچ جایی انتهای راه نیست                                              این تمامش ماجرای زندگیست

گم شدن در خاکی قلب زمین                                          معنی آن رفتن و رفتن است ،همین!

ما خودمونم هنوز نفهمیدیم زندگی خوبه یا بد ،قشنگه یا زشت ،بی وفاست یا با وفا .!!! شما اگه فهمیدین به ما هم بگین.

تا خلوت من هزا فرسنگ باقیست                                       تنها نشدی که درد تنها بکشی.

گفتمش دل مال توست تنها بخند!...

خنده کرد و دل ز دستانم ربود، تا به خود آمدم او رفته بود ، دل ز دستش روی خاک افتاده بود ، جای پایش روی دل جا مانده بود!!!...

                                           به خدا میبرم از شهر شما ،دل شوریده و دیوانه ی خویش

میبرم تا که در آن نقطه ی دور،شستو شویش دهم از رنگ گناه

                                         شستو شویش دهم از لکه ی عشق،زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم ،ز تو ای جلوه ی امید محال

                                        میبرم زنده به گورش سازم ، تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ،می رقصد اشک، آه بگذار که بگریزم من

                                       از تو ای چشمه ی جوشان گناه ،شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم دست عشق آند و از شاخم چید

                                      شعله ی آ شدم صد افسوس که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست،میروم خنده به لب خونین دل

                                     میروم از دل من دست بدار، ای امید بی عبث بی حاصل!

                                                                                                                "فروغ فرخزاد"

                                            که مه شبان تارش لب بام کس نشیند

نرسیده باغبان را ستمی از این فزون تر

                                            ثمر رسیده اش را دگری رسد، بچیند

تو مبند دل به یاری که ز بهر روزگاری

                                            به امید برگ و باری،دگری بر تو گزیند.

از اولین باری بگم که بهت سلام کردم و از همون لحظه احساسمو ازت قایم کردم...؟

یا اون حرفی رو که خیلی وقته تو دلمه...

یا اون چیزی که خیلی وقته گلومو پر کرده...

حالا میخوام دلمو بزنم به دریا ...

میخوام داد بزنم...

عزیزم باور کن اینو با تمام وجود بهت میگم:

تا حالا هیچ کس رو تو زندگیم.............به این شدت سر کار نذاشتم!!!!!!!! 

برای درختهایی که کاشتمِ، بهش آب دادم و وقتی بزرگ شد قطعش کردی

برای تمام قصه های گنبد کبودِ، شعرهای بی قافیه و یکی بود یکی نبود

به خاطر خنده هات                              برای لحظه های تلخم

برای شکست هایم                              برای رفاقت های نیمه ام

برای عشق های بیهوده ام گریه میکنم

برای خودم

برای آنکه هنوز نمیدانم:

                            خانه ی دوست کجاست؟؟؟